Shaqir Beqir Hoxha, lindur më 26 qershor të vitit 1976 në fshatin Shalë të komunës së Lypjanit, është një figurë e shquar e historisë së luftës për liri të popullit shqiptar. Rruga e tij e jetës dhe angazhimi i tij në luftën çlirimtare janë shenja të një përkushtimi të palëkundur ndaj idealeve të lirisë dhe të drejtësisë. Pavarësisht kushteve të vështira ekonomike dhe sociale që e shoqëronin, ai e kaloi shkollimin tetëvjeçar në vendlindje, ndërsa arsimi i mesëm mbeti i papërfunduar për shkak të situatës së vështirë dhe pasigurisë që mbretëronte në atë periudhë.
Pjesëmarrja e Shaqirit në luftën për çlirimin e Kosovës filloi në vitin 1998, kur ai vendosi të angazhohej me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Kontaktet e tij të para me UÇK-në i bëri më 26 mars 1998, pas një përpjekje të dështuar për të dërguar një autoambulancë për në Kleçkë, e ndaluar nga forcat policore serbe. Ky rast shënoi fillimin e një angazhimi të pasionuar për të kontribuar në luftën e drejtë të popullit të Kosovës. Me një traktor të pajisur me material mjekësor, ai, së bashku me vëllanë e tij Hysniun dhe bashkëfshatarin Remzi Mejzinolli, realizuan një operacion të suksesshëm për të dërguar ndihma në zonën e rrethuar të Kleçkës, ku lufta kishte intensifikuar përplasjet mes forcave të UÇK-së dhe forcave serbe.
Shaqiri, i njohur për karakterin e tij të fortë dhe angazhimin e thellë, iu bashkua Njësisë Speciale të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e njohur ndryshe si Njësia Diverzante – Vëzhguese “Arbri”, dhe mori pjesë në stërvitjet ushtarake nën udhëheqjen e kolonelit Tahir Sinani në Divjakë. Ai tregoi aftësi të jashtëzakonshme taktike dhe një disiplinë të patundur gjatë operacioneve të ndryshme që zhvilloheshin në përballje me forcat serbe.
Më 10 prill të vitit 1999, në kulmin e luftës, kur shumë fshatra të Drenicës jugore ishin zbrazur dhe popullata po strehohej në male, Shaqiri iu bashkua frontit të mbrojtjes së civilëve, duke mbajtur pozita në zonën e fshatit Nekoc. Ai dhe njësia e tij u angazhuan në mbrojtjen e popullatës nga sulmet e ashpra të forcave serbe, duke u vendosur në një pozicion të vëzhgimit, për të parandaluar avancimin e forcave armiqësore.
Më 27 prill 1999, në një nga operacionet e tij, Shaqir Hoxha u godit për vdekje nga forcat serbe në pozicionin e tij të vëzhgimit, ndërsa mbeti i bllokuar në një zonë të kontrolluar nga armiku. Trupi i tij nuk mund të nxirrej nga zona e rrethuar për shkak të pranisë së forcave të shumta serbe. Pas përfundimit të luftës, më 12 qershor 1999, trupi i Shaqirit u mor nga bashkëluftëtarët e tij dhe u varros me nderime ushtarake në varrezat e dëshmorëve në fshatin Kleçkë, së bashku me trupat e dëshmorëve të tjerë.
Në vendin e tij të rënies, në fshatin Nekoc, u ngrit një lapidar për të kujtuar heroizmin dhe sakrificën e tij. Ky memorial, i ngritur nga shoku dhe bashkëluftëtari i tij Vesel Hoti, është një simbol i nderimit të jetës dhe veprës së Shaqir Hoxhës, një njeri që dha gjithçka për lirinë e Kosovës.
Sakrifica e Shaqir Hoxhës është një shembull i paepur i atdhetarizmit dhe guximit të jashtëzakonshëm. Ai mbetet një hero i lirisë, një figurë që vazhdon të frymëzojë brezat e rinj të Kosovës, duke u kujtuar se liria arrihet me sakrifica dhe me guximin për të luftuar për të drejtën. Shaqiri është një dëshmor që do të mbetet përjetë në historinë e Kosovës, një shembull për të gjithë ata që besojnë në lirinë dhe dinjitetin e popullit të tyre
