Ka një brez që jetoi në rrugicat e fëmijërisë me zemër të hapur dhe duar të mbushura me lojëra të vetëkrijuara. Një brez që nuk e kishte luksin e teknologjisë, por kishte diçka shumë më të çmuar: lidhjen njerëzore, dashurinë e pastër, dhe fëmijërinë e ndërtuar me shpirt.
Ishte brezi që shkonte në shkollë dhe kthehej në këmbë, pa ankesa dhe pa përtesë. Bënte detyrat me shpejtësi, jo nga frika, por nga dëshira për të dalë e për të luajtur me shokët. Djemtë bënin porta me gurë dhe luanin futboll deri në terr, ndërsa vajzat kërcenin litar apo luanin rruvizash me një hare që sot mungon.
Ishte brezi i lojërave si kukafshehti, që zgjateshin deri në mbrëmje, i zinxhirëve prej letre për zbukurimin e klasave dhe i fotografive të mbledhura si thesare. Ishte brezi që shikonte babain duke rregulluar televizorin dhe ndihmonte për të drejtuar antenën, ndërsa qeshte në heshtje para gjumit që të mos zgjonte prindërit.
Na mungon ai brez që pinte nga e njëjta shishe, që jepte kafshatën nga buka e tij, që takohej çdo ditë në një vend pa pasur nevojë për telefon. Ai brez që respektonte prindërit e të gjithëve, që ngjitej në pemë pa frikë, që lexonte nën batanije me një llambë të vogël dhe ëndërronte me zemrën e lirë.
Na mungon brezi që kishte shumë pak, por e bënte çdo ditë të dukej e plotë. Një brez i edukuar me ndjeshmëri, me dinjitet dhe me dashuri për vendin, për njëri-tjetrin dhe për jetën. Ai brez sot është rritur, por mbetet përherë një kujtim i gjallë në zemrat tona.
Një brez që kaloi, por la pas një trashëgimi shpirtërore që s’ka kohë ta zhbëjë.
