Shpesh ndodh që, ndërsa flasim për dashurinë e kaluar, të tjerët mendojnë se jemi duke jetuar momentin e tanishëm. Por në realitet, ne po rikthehemi në kohën që ka kaluar prej kohësh. Kujtimet që mbajmë janë të forta dhe të dashura, por kjo na pengon të jemi të pranishëm në jetën tonë sot.
Psikologjikisht, e kaluara na lidh me atë që jemi, por nëse e mbajmë atë si mburojë për të mos u përballur me sfidat e sotme, humbasim thelbin e momentit të tashëm. Siç thotë filozofi Henri Bergson, “Koha nuk është e matshme me orë, por me përjetime.” Pra, e vërteta e jetës është tek përjetimi i çdo sekonde që kalon.
Dashuria e kaluar, megjithëse e bukur dhe e rëndësishme, është një histori që ka përfunduar. Kur ne e përdorim atë për të mbuluar zymtësinë e ditëve të sotme, në fakt po shmangim jetën që kemi përpara.
Sokrati na kujton: “Njeriu që njeh veten është i lirë.” Të njohim veten do të thotë të pranojmë të tashmen me gjithë sfidat dhe gëzimet e saj. Të jetosh në të tashmen është një formë lirie, ku i japim vetes mundësinë të rritemi, të mësojmë dhe të krijojmë histori të reja.
Në fund të fundit, e kaluara dhe e tashmja janë të lidhura ngushtë – kujtimet na formësojnë, por nuk duhet të na kaplojnë. Jeta ndodh vetëm në “këtu dhe tani”, dhe aty duhet të investojmë vëmendjen dhe dashurinë tonë. Sepse vetëm kur jemi plotësisht prezentë, mund të kapim bukurinë e momentit dhe të ndërtojmë një të ardhme me kuptim.
Le të mësojmë të flasim për dashuritë e kaluara me mirënjohje, pa u mbështetur tek ato për të shpëtuar nga sfidat e sotme. Vetëm kështu mund të jetojmë plotësisht dhe të gjejmë paqen brenda vetes.
