Gara e 28 dhjetorit po tregon sërish një dukuri të njohur në Kosovë: fytyra të skenës së artit po futen në politikë. Kjo nuk është rastësi.
Pse hyjnë?
- Popullariteti shitet lehtë. Partitë i fusin sepse njohja publike kthehet në vota më shpejt se programet. Një fytyrë e njohur të jep vëmendje, klikime dhe një “rrugë të shkurtër” te votuesi.
- Fama kërkon fuqi. Për artistët, politika është një mënyrë për të pasur ndikim real në vendimmarrje—diçka që s’ta jep skena e muzikës apo teatrit.
- Stabilitet e status. Pavarësisht motivit, politika ofron një karrierë më të qëndrueshme se industria e artit, e cila është e paqëndrueshme dhe e varur nga tregu.
A kanë kapacitete politike?
Disa prej tyre kanë treguar angazhim me vite në Kuvend, por është e qartë se jo të gjithë hyjnë me përvojë politike.
Kapaciteti politik nuk matet me famë, por me:
- kuptim të ligjeve,
- qëndrime të qarta politike,
- aftësi për të përfaqësuar dhe për të marrë vendime.
Dhe këto nuk vijnë automatikisht nga skena e artit.
Çka mund t’i sjellin vendit?
Përparësitë ekzistojnë: komunikim të mirë, afërsi me publikun, ndjeshmëri për kulturën e rininë.
Por rreziku është që politika të kthehet në show, ndërsa zgjedhjet në garë popullariteti, jo ideje.
Në fund, gjithçka varet nga votuesit:
duam përfaqësues me substancë, apo përfaqësues me famë?
