Në shtatorin e vitit 1998, fshati Nekovc i Drenicës paraqiste një pamje të zymtë e të rëndë për çdo sy që e shihte – por mbi të gjitha, për banorët që ktheheshin aty pas spastrimeve dhe sulmeve serbe. Shtëpi të djegura, oxhaqe të rrënuara, dhe tymi që ende dukej sikur ngjitej nga muret e shkrumbuara.
Banorët, të lodhur nga qëndrimi në male e larg shtëpive të tyre, shikonin nga rrënojat me një ndjenjë të dyfishtë: dhimbje për atë që kishin humbur dhe mall për jetën që kishin lënë pas. Ishin ato shikime të heshtura, plot lotë që nuk rridhnin, që tregonin gjithçka – shtëpia nuk ishte vetëm ndërtesë, ishte jeta, familja, kujtimet.
Në këtë periudhë, forcat serbe kishin djegur dhjetëra shtëpi në këtë fshat si pjesë e ofensivës së tyre kundër zonave me rezistencë të organizuar shqiptare. Nekovci, si shumë fshatra të tjerë të Drenicës, u bë simbol i qëndresës, por edhe i plagëve të rënda që la lufta pas vetes.
Në këtë fotografi që do t’i bashkëngjitet shkrimit, dokumentohet një moment i rrallë – kthimi i banorëve përballë rrënojave të shtëpive të tyre. Është një dëshmi e gjallë e dhimbjes kolektive, por edhe e forcës për të filluar sërish nga e para, në tokën që kurrë nuk e braktisën shpirtërisht.
