Prishtina e vitit 1968 ishte një qytet ndryshe nga ai që njohim sot. Me pak banorë, shumë gjelbërim dhe qetësi në ajër, ajo kishte një hijeshi të veçantë. Në qendër të saj ndodhej një minipishinë që sot jeton vetëm në kujtimet e atyre që e kanë përjetuar. Ishte një vend ku fëmijët loznin, të rriturit pushonin, dhe qyteti merrte frymë lirshëm në ritmin e kohës së vet.
Prishtina ime e vogël, me zemër të madhe, ishte një perlë mes kodrave – e thjeshtë, por e dashur. Sot ajo ka ndryshuar shumë, por kujtimet e një Prishtine me gjelbërim, pa zhurmë dhe me një minipishinë në zemër të saj, mbeten të paharruara.
