Kur fëmijët bëhen objektiv lufte
Më 4 Qershor, bota shënon Ditën Ndërkombëtare të Fëmijëve Viktima të Agresionit – një datë që nuk duhet të kalojë si simbolikë, por si thirrje për të ndalur një katastrofë që po shpaloset para syve tanë: përdorimin sistematik të fëmijëve si viktima të luftërave moderne.
Sipas raportit të Kombeve të Bashkuara për vitin 2023, të dhënat janë tronditëse:
11,649 fëmijë u vranë ose u gjymtuan – një rritje dramatike prej 35% nga viti paraprak, shifra më e lartë e regjistruar ndonjëherë.
8,655 fëmijë u rekrutuan nga grupe të armatosura.
4,356 u rrëmbyen.
1,470 u bënë viktima të dhunës seksuale.
5,205 raste u regjistruan ku ndihma humanitare iu mohua fëmijëve në nevojë.
1,650 sulme ndaj shkollave dhe spitaleve ndodhën vetëm gjatë një viti.
Por mes gjithë këtyre tragjedive, një plagë veçohet me thellësinë e saj të padurueshme: situata në Gaza.
Gaza: Fëmijëri në ferr
Në këtë moment, ndërsa ne flasim për të drejtat e fëmijëve, qindra mijëra fëmijë në Rripin e Gazës nuk po jetojnë – po mbijetojnë. Që prej fillimit të ofensivës izraelite në tetor 2023, UNICEF raporton se më shumë se 16,500 fëmijë janë vrarë, ndërsa mbi 50,000 janë plagosur ose kanë mbetur të gjymtuar.
Janë fëmijë të nxjerrë nga rrënojat me trupat e vogla të nxira. Fëmijë pa prindër, pa ushqim, pa shkollë, pa strehë, pa të ardhme. Mbi 71,000 janë në rrezik akut nga kequshqyerja, dhe një numër i madh nuk kanë më as një pikë uji të pijshëm. Një mjek i huaj, i pranishëm në Rafah, e përshkroi këtë gjendje si “apokalips humanitar për fëmijërinë”.
E gjitha kjo po ndodh me njohurinë e plotë të botës. Me heshtjen e liderëve ndërkombëtarë. Me dështimin e instancave që pretendojnë të mbrojnë të drejtën ndërkombëtare humanitare.
Të flasësh për shifra është e nevojshme, por e pamjaftueshme. Çdo shifër është një histori e ndërprerë. Një emër i pashkruar. Një ëndërr që nuk u bë kurrë realitet.
Krimi i padënuar dhe heshtja bashkëfajtore
Kur një shkollë bombardohet, nuk shkatërrohet thjesht një ndërtesë – shkatërrohet besimi i një fëmije se e ardhmja ekziston. Kur një ambulancë sulmohet, nuk humbet vetëm një jetë – por një shpresë. Dhe kur një fëmijë vritet në heshtje, ajo heshtje është bashkëfajësi.
Bota ka rënë në një gjumë etik, ku çdo akt brutal justifikohet me “siguri kombëtare”. Por çfarë sigurie kombëtare rrezikon një fëmijë që fle në një tendë plastike, me barkun bosh dhe me frikë në sy?
Të drejtat e fëmijëve janë të patjetërsueshme. Lufta ndaj tyre është krim. Dhe mbajtja në heshtje është pashmangshëm bashkëfajësi morale.
Është koha për veprim, jo vetëm për trishtim
Redaksia e gazetës Reale i bashkohet thirrjes ndërkombëtare për:
Armëpushim të menjëhershëm dhe të qëndrueshëm në Gaza dhe në çdo zonë konflikti që përfshin civilë dhe fëmijë;
Qasje të pakufizuar humanitare, për të shpëtuar fëmijët që ende mund të shpëtohen;
Ndëshkim të autorëve të krimeve kundër fëmijëve sipas të drejtës ndërkombëtare;
Rehabilitim psikologjik dhe social të fëmijëve të traumatizuar, me mbështetje të vazhdueshme ndërkombëtare;
Investim në mbrojtjen e arsimit, shëndetit dhe jetës së fëmijëve në kohë konflikti.
Sot, në këtë 4 Qershor, ndërsa politika mban fjalime dhe bën deklarata, le të mos harrojmë se diku – ndoshta në Gaza, ndoshta në Sudan, ndoshta në Ukrahinë – një fëmijë po pyet në heshtje: “Pse mua?”
Dhe ne, si pjesë e shoqërisë, kemi vetëm dy zgjedhje: ose t’i përgjigjemi me veprim, ose ta pranojmë që kemi dështuar si njerëzim.
