Shkruan:Artë Ramiqi
Në diskursin publik të Lëvizjes Vetëvendosje gjatë fushatës zgjedhore, një detaj ka kaluar pothuajse pa u vënë re: mungesa e plotë e emrit të Dimal Bashës. Edhe pse pjesë e listës së LVV-së, ai nuk u përmend as si kandidat, as si zë publik, as si figurë përfaqësuese. Në një parti që zakonisht i ekspozon dhe i mbron figurat e saj, kjo heshtje duket më shumë si zgjedhje e qëllimshme sesa si rastësi.
Një nga arsyet kryesore për këtë distancim lidhet me punimin akademik të mëhershëm të Bashës, i cili është interpretuar në opinionin publik dhe nga opozita si kritik ndaj UÇK-së. Pavarësisht sqarimeve të tij se nuk ka pasur qëllim fyes, kjo çështje është shndërruar në një barrë politike të vështirë për t’u menaxhuar. Çdo përmendje e Bashës do ta zhvendoste menjëherë debatin nga temat programore drejt një fushe emocionalisht të ndjeshme, ku LVV do të detyrohej të mbrohej, jo të udhëhiqte narrativën.
Në këtë kuptim, heshtja shërben si strategji mbrojtëse. Duke mos e futur emrin e Bashës në qarkullim, partia shmangte një temë që opozita do ta përdorte për ta goditur jo individin, por vetë LVV-në. Kjo tregon një menaxhim të ftohtë të riskut medial: më mirë një figurë e padukshme sesa një debat i pakontrollueshëm.
Por heshtja nuk shpjegohet vetëm me këtë. Profili publik i Dimal Bashës ka qenë relativisht i ulët. Ai nuk ka pasur bagazh të madh politik apo elektorat personal dhe nuk perceptohet si figurë mobilizuese për votuesit. Për një parti si LVV, e cila zakonisht ndërton fushatën rreth figurave të forta dhe mesazheve të qarta, promovimi i një emri të tillë nuk sillte përfitim të drejtpërdrejtë.
Kjo hap një lexim më kritik: a u përzgjodh Basha pikërisht sepse nuk pritej të merrte shumë vota personale? Një figurë pa bazë të fortë elektorale është edhe më e lehtë për t’u menaxhuar brenda partisë. Ai nuk rrezikon hierarkinë e brendshme dhe nuk krijon kapital politik të pavarur. Në këtë logjikë, përfshirja e tij duket më shumë si pjesë e arkitekturës së listës sesa si investim politik afatgjatë.
Nga këndvështrimi i analizës mediale, heshtja ndaj Bashës nuk është mungesë komunikimi, por komunikim në vetvete. Ajo tregon se LVV ka zgjedhur të kontrollojë agjendën duke mos i dhënë opozitës një objekt të qartë sulmi dhe duke mos e lidhur veten publikisht me një figurë që mund të prodhonte kosto më shumë sesa përfitim.
Megjithatë, kjo strategji lë pas edhe një hije dyshimi: krijon përshtypjen se disa figura përdoren vetëm kur u duhen numrat, por mbahen në prapavijë kur bëhen barrë. Në këtë rast, Dimal Basha shfaqet jo si figurë politike e ndërtuar, por si emër funksional, i pranishëm në listë, por i munguar në narrativë.
Rasti i Bashës tregon se në politikën kosovare, veçanërisht në prag zgjedhjesh, heshtja është po aq domethënëse sa fjalimi. Dhe ndonjëherë, ajo flet më shumë për llogaritjet e pushtetit sesa për vetë individin që lihet jashtë skenës.
