Situata e mërgimtarëve të bllokuar nga bora në autostradat evropiane, si rasti në A1 në Slloveni, nxjerr në pah një realitet të dhimbshëm: mërgimtari vazhdon të mbajë barrën më të rëndë, si fizikisht ashtu edhe politikisht. Orë të tëra në pritje, me fëmijë të vegjël, pa asistencë dhe pa informacion, tregojnë se mërgata shpesh trajtohet si statistikë, jo si prioritet.
Në diskursin politik, mërgimtarët kanë qenë vendimtarë në zgjedhje, veçanërisht me votat që kanë ardhur në mbështetje të Albin Kurtit dhe qeverisë aktuale. Megjithatë, pas zgjedhjeve, shumë prej tyre ndihen të harruar. Premtimet për lehtësira në kufij, koordinim institucional dhe përkujdesje konkrete në situata emergjente nuk po reflektohen në praktikë.
Nuk është e lehtë të lësh Kosovën për shkak të mungesës së perspektivës, e pastaj të ndikosh në zgjedhje me shpresën për ndryshim, për t’u përballur sërish me neglizhencë. Kjo krijon ndjenjën e zhgënjimit dhe tradhtisë politike. Mërgimtari kontribuon me remitenca, me votë dhe me sakrificë, por në momente krize mbetet i vetëm.
Shprehja se “nana natyrë po tërheq vërejtje” është më shumë metaforë sesa realitet, por mesazhi është i qartë: largimi nga atdheu nuk është zgjedhje e lehtë dhe as pa pasoja emocionale. Bora nuk është faj i qeverisë, por mungesa e reagimit institucional, koordinimit me shtetet tranzite dhe mbështetjes për qytetarët e vet jashtë vendit, po.
Në fund, kjo situatë duhet të shërbejë si alarm: vota e mërgatës nuk duhet të kërkohet vetëm para zgjedhjeve, por të respektohet çdo ditë, sidomos kur mërgimtarët janë në vështirësi reale. Në të kundërt, zhgënjimi do të rritet dhe besimi politik do të gërryhet edhe më tej.
